ผู้เสพความY สาวกYเดอมอร์

Title: Magical Magic : Prologue

Author: dorahari

Category: Romance, Fantasy

Pairing: DM/HP

Rating: PG-13

Spoilers: not spoiled

Disclaimer: เรื่องนี้เขียนขึ้นเพื่อความบันเทิง เรื่องแฮร์รี่ พอตเตอร์ และตัวละครจากในเรื่อง เป็นสิทธิสมบัติของ เจ เค โรวลิ่ง, วอร์เนอร์ บราส์, บลูมส์บิวรี่, นานมี, ฯลฯ

Warnings: Lemon, Yaoi/Slash, Smut, Anal, Oral and M-PREG

Summary: ไปอ่านกันเอาเองนะ

Author notes: อยู่ๆก็อยากเขียนขึ้นมาซะงั้นอ่า

----------------------------------------

ณ คฤหาสน์มัลฟอย

ห้องนอนใหญ่เงียบสงบเมื่อเจ้าของห้องกำลังนอนหลับพักผ่อนหลังจากที่ผ่านค่ำคืนแห่งการเปลี่ยนแปลง นายลูเซียส และนางนาร์ซิสซา มัลฟอย ถือโอกาสเปิดประตูเข้ามาในห้องของทายาทเพียงคนเดียวของพวกเขาซึ่งกำลังนอนหลับด้วยความอ่อนเพลียหลังจากที่ได้รับการสืบทอดพลังของแวมไพร์ในคืนที่เขามีอายุครบ 17 ปีเต็ม ร่างบางของหญิงสาวนั่งลงบนเตียงของบุตรชายโดยมีนายลูเซียสยืนอยู่ข้างๆ มือเรียวเล็กสีซีดลูบไล้เรือนผมของลูกชายเบาๆ ก่อนจะหันไปมองคู่ชีวิตของตน

"ถ้าลูกรู้ว่าคู่ชีวิตของเขาเป็นใคร คุณคิดว่าแกจะทำใจยอมรับได้ไหมคะ" เสียงอ่อนหวานของคุณนายมัลฟอยคนปัจจุบันกล่าวขึ้น "พวกเขาไม่ถูกกันจนถึงขั้นเกลียดกันด้วยซ้ำ การที่จะให้ทั้งคู่เปลี่ยนความสัมพันธ์จากเดิมมาเป็นเพื่อน...ไม่สิ เป็นคนรักกันภายในระยะเวลาสั้นๆ มันคงจะลำบากน่าดู ฉันกังวลเรื่องนี้เหลือเกิน...ลูเซียส"

"ไม่ต้องกังวลไปหรอก ที่รัก" เสียงทุ้มกล่าวพร้อมส่งยิ้มให้ภรรยาของตน "แวมไพร์ฝ่ายรุกเร้าน่ะมีความอดทนสูง ไม่ว่าฝ่ายรองรับจะเกลียดชังหรือพยายามหลีกเลี่ยงแค่ไหน แวมไพร์อย่างเราก็จะไม่ยอมเลิกราจนกว่าจะได้ครอบครองคู่ของตนเอง"

"แล้วคุณคิดว่าลูกจะยอมรับเขาได้หรือคะ" นาร์ซิสซายังคงถามต่อ

ร่างสูงส่งรอยยิ้มหวานๆ ไปให้ภรรยาสุดที่รัก

"ซิสซี่ เธอน่าจะรู้คำตอบนี้ได้ดีที่สุดนะ ฝ่ายรองรับน่ะ ไม่ว่าอย่างไรก็ไม่สามารถหลีกหนีจากสัญชาตญาณที่รอคอยการปกป้องจากคู่ของตนเองได้หรอก ไม่ว่าจะทะเลาะกันถึงขั้นแทบจะฆ่ากันตาย แต่สุดท้ายก็ต้องรักกันอยู่ดี"

หลังจากที่ได้ฟังคำของสามี รอยยิ้มเล็กๆ ก็ปรากฏ นาร์ซิสซาพยักหน้าอย่างเข้าใจ หล่อนก้มลงมองแวมไพร์หนุ่มที่ยังคงนอนหลับใหลแล้วลูบผมบลอนด์ของลูกชายอีกครั้งก่อนจะเดินออกไปจากห้องพร้อมกับสามีของเธอ

เมื่อบานประตูปิดลง ร่างสูงบนเตียงใหญ่ก็ลืมตาตื่นขึ้น เขาค่อยๆ ยันกายลุกขึ้น แล้วเดินตรงไปยังกระจกเงาบานใหญ่ซึ่งตั้งอยู่ข้างตู้เก็บเสื้อผ้าซึ่งทำมาจากไม้โอ๊กอายุเก่าแก่ ผมบลอนด์ยาวพลิ้วสลวยถูกรวบขึ้นและมัดด้วยเชือกสีเงินวาวเป็นที่เรียบร้อย ตาคมเริ่มสำรวจตัวเองในกระจก ความสูงที่เพิ่มขึ้นจนถึง 190 เซน ทำให้เขาดูสูงสง่าและดวงตาของเขายังคงเป็นสีเทาเพียงแต่เข้มขึ้นเล็กน้อยเท่านั้น ฟันเขี้ยวสีขาวเปลี่ยนเป็นเขี้ยวยาวแหลมคม และแน่นอนว่าเขาดูเป็นชายหนุ่มที่น่าหลงใหลมากคนหนึ่งในฮอกวอตส์ แล้วคู่ครองของเขาล่ะจะคิดอย่างไรกับเขา ร่างสูงเฝ้าครุ่นคิดถึงในสิ่งที่เขาได้ยินจากมาการสนทนากันของพ่อและแม่

"คู่ของฉันคือคนที่เกลียดฉันมากอย่างนั้นหรือ" แวมไพร์หนุ่มกล่าวพึมพำกับตัวเอง "แล้วใครกันล่ะที่เป็นคู่ของฉัน"

หลังจากที่เฝ้าหาคำตอบให้กับตัวเองอยู่หน้ากระจกได้พักหนึ่ง รอยยิ้มเล็กๆ ก็ผุดขึ้นที่มุมปาก "อืม...เธอเองสินะ ที่เป็นคู่ครองของฉัน แต่จะใช่หรือไม่ อีกไม่กี่เดือนเราคงจะได้รู้กัน เมื่อฮอกวอตส์เปิดฉันจะต้องรู้ให้ได้ว่าสิ่งที่ฉันคิดมันไว้มันไม่ผิด...ที่รัก