ผู้เสพความY สาวกYเดอมอร์

Title: Hybrid Destiny : Chapter 12

Author: hpnewbie

Translator: dorahari

Category: Romance, Fantasy

Pairing: Draco/Harry (main) and Severus/Lucius/Remus

Rating: NC-17

Spoilers: not spoiled

Disclaimer: I dont own Harry Potter these characters; I just tweak them.

Warnings: Death, OOC, lemon, violence, yaoi/slash, adult language, smut, slash, anal, oral, voyeurism and m-preg

Summary: Harry comes into an unexpected inheritance on his 17th birthday causing new revelations about family. Former enemies become friends or closer.

Translator notes: ข้าน้อยไปขออนุญาตเจ้าของเรื่องก่อนจะแปลแล้วนะคะ และก็ขอเตือนหน่อยนึง ถ้าใครอ่านไม่ได้ก็อย่าเข้ามาอ่านเลย เดี๋ยวจะเสียอารมณ์ไปหมดซะก่อน

>>>>> Hybrid Destiny <<<<<< ต้นฉบับฮะ

********************************************

Chapter 12

เช้าวันใหม่ แฮร์รี่ตื่นมาด้วยความตกใจเมื่อถูกรบกวนการนอนด้วยการที่คุณมนุษย์หมาป่าเอาน้ำที่เย็นดุจน้ำแข็ง(และในน้ำก็มีก้อนน้ำแข็งอยู่ด้วย) สาดลงมาที่เตียง แฮร์รี่รีบกระโดดออกมาจากเตียงและแน่ใจว่าเขาต้องหล่นไปกองอยู่ที่พื้นแน่ๆ รีมัสมองไปและเห็นแฮร์รี่ลอยเหนือพื้นอยู่หลายฟุต โดยมีปีกสีดำ เงิน และเขียว ซึ่งดูสวยงามปรากฏขึ้นที่กลางหลัง

"รีมัส คุณทำแบบนี้เพื่ออะไรน่ะ" แฮร์รี่ถามด้วยความโกรธ รีมัสไม่ได้ตอบอะไรเพราะกำลังยุ่งอยู่กับการมองปีกของแฮร์รี่ แฮร์รี่เองก็เพิ่งจะสังเกตว่าตัวเองนั้นสูงกว่ารีมัส เขาจึงก้มลงมองดูข้างล่าง และเห็นว่ามีช่องว่างขนาดใหญ่ระหว่างเท้าของเขาและพื้น เขาค่อยๆ ลอยต่ำลงมาที่พื้น และตั้งสติเพื่อให้ปีกหายไป และนั่นทำให้ความเงียบของรีมัสหายไป

"ฉันคิดว่าจะได้เห็นเธอกระโดดลงมาจากเตียงนะ แต่การที่บินเนี่ย เป็นสิ่งที่เหนือความคาดหมายของฉันเลย แต่ไม่ว่าอย่างไรฉันก็ชอบปีกของเธอ" รีมัสพูดตอบ

"อาจเป็นเพราะสัญชาตญาณในการต่อสู้หรือการหลบหนีของผมล่ะมั้งฮะ" แฮร์รี่พูดด้วยน้ำเสียงขุ่นเคือง "แล้วคราวนี้คุณจะอธิบายให้ผมฟังได้หรือยังว่าทำไมถึงเข้ามาในหอนอนแล้วสาดน้ำที่มีน้ำแข็งใส่ผมด้วย"

"ฉันคิดว่าพวกเราน่าจะได้ใช้เวลาด้วยกันทั้งวัน ฉันเพิ่งได้เจอเธอไม่นานเท่าไร แล้วอีกอย่าง ฉันต้องการทดสอบพลังที่เธอมีอยู่" รีมัสพูด

"ที่คุณทำได้ก็แค่ถาม แล้วผมก็ไม่อยากเจอศึกหนักกับการทดสอบที่แรงๆ เอาเป็นว่าผมจะรีบไปอาบน้ำแล้วผมจะไปเจอคุณที่ห้องต้องประสงค์ดีกว่าไหมฮะ" เขาถาม

"ตกลง แล้วไปถึงที่นั่นภายในหนึ่งชั่วโมงล่ะ" รีมัสพูดแล้วเดินออกไปจากห้อง

แฮร์รี่ถอนหายใจก่อนจะไปยังห้องอาบน้ำ เขาอาบน้ำโดยเร็วและรีบสวมเสื้อผ้า ก่อนที่จะไปยังห้องต้องประสงค์ เมื่อไปถึงเขาก็พบว่ารีมัสนั้นรอเขาอยู่แล้ว พร้อมทั้งเตรียมอาหารไว้ให้เขาด้วย แฮร์รี่พูดขอบคุณก่อนจะนั่งลงแล้วจัดการอาหารที่อยู่ตรงหน้า

"นี่เป็นครั้งแรกที่ฉันเห็นเธอกินอาหารมากขนาดนี้นะ" รีมัสพูดและมองดูปริมาณอาหารที่แฮร์รี่จัดการไป

"ป๊อปปี้บอกว่า ผมจำเป็นต้องเพิ่มระดับพลังงานให้มากขึ้น แล้วอีกอย่าง ดูเหมือนว่าพลังใหม่ของผมนั้นใช้พลังงานมากด้วย ผมจึงต้องหาอะไรมาทดแทนพลังงานที่สูญเสียไป" แฮร์รี่ตอบแล้วกินต่อ

"ถ้ากินอิ่มแล้วก็บอกฉันด้วยแล้วกันนะ เราจะได้เริ่มการฝึกกัน" รีมัสพูดแล้วหยิบหนังสือขึ้นมาอ่าน

หลังจากนั้น 5 นาที แฮร์รี่ก็แสดงท่าทีว่าเขานั้นกินเสร็จแล้ว ท้องของเขาเต็มไปด้วยอาหาร

"ผมอิ่มแล้วฮะ คุณต้องการจะทดสอบอะไรก่อนฮะ"

"พลังใหม่ที่เธอค้นพบคืออะไร" รีมัสถาม

"เดรโกกับผมใช้เวลาหาหนังสือเกี่ยวกับเอลฟ์ที่ห้องสมุดด้วยกันและพบว่าแถบสีผมที่สวยงามเหล่านี้แสดงถึงพลังประเภทต่างๆ ที่ผมสามารถใช้ได้ รวมทั้งระดับความรุนแ รงของพลังเหล่านั้น คุณสังเกตเห็นใช้มั้ยว่ามีแถบสีแดงและสีเงินแทรกอยู่ในเส้นผมของผม สีแดงแสดงว่าผมสามารถควบคุมจิตใจของสัตว์ได้ แม้ว่าจะเป็นสัตว์ที่ดุร้ายมากขนาดไหนก็ตาม ส่วนสีเงินนั้นแสดงถึงความสามารถในการเยียวยารักษาของผม ถ้ามีแถบสีมากเท่าไร พลังก็จะรุนแรงมากขึ้นเท่านั้น ตอนนี้ผมยังไม่ได้ทดสอบพลังอย่างจริงจังเลยฮะ เซเวอรัสบอกว่า พรุ่งนี้เขาจะเข้าไปในป่าต้องห้ามเพื่อไปช่วยผมทดสอบเรื่องพลังที่ควบคุมจิตใจสัตว์ ส่วนพลังของเฟย์นั้นผมใช้ครั้งหนึ่งตอนที่เปิดประตูเชื่อมมิติและใช้โดยอุบัติเหตุ ปีกที่คุณเห็นนั้นก็เป็นอุบัติเหตุด้วยเช่นกัน" แฮร์รี่พูด

"เธอได้อ่านหนังสือที่ฉันให้เธอตอนวันเกิดหรือเปล่า เอลฟ์และเฟย์ต่างก็เป็นสัตว์มหัศจรรย์ที่ต่างก็มีพื้นฐานมาจากธรรมชาติ นั่นหมายความว่าสัตว์มหัศจรรย์ที่มีต้นกำเนิดมาจากธรรมชาติย่อมมีความสามารถในการควบคุมพลังตามธรรมชาติด้วย เช่น ต้นไม้ สัตว์ ธาตุและดินฟ้าอากาศ สำหรับเอลฟ์ ตัวอย่างเช่น เอลฟ์สามารถทำให้พืชเจริญเติบโตได้แม้ในดินแดนที่แห้งแล้งที่สุดในทะเลทรายก็ตาม ในอีกด้านหนึ่ง เฟย์นั้นจะมีอำนาจควบคุมเหนือธาตุต่างๆ เช่น น้ำและอากาศ" รีมัสถาม

แฮร์รี่ก้มหน้างุดๆ ด้วยความอายและบอกว่า

"ถ้าให้พูดตามตรงก็...ยังเลยฮะ ผมได้ของขวัญมาตอนที่กำลังได้รับการสืบทอดพลังแล้วผมก็ไม่ได้สติอีกเลย ผมตื่นขึ้นมาอีกทีตอนที่อยู่ในห้องพยาบาลแล้ว และของทุกอย่างก็ถูกจัดเก็บอยู่ในหีบซึ่งถูกนำไปไว้ที่หอนอนของผม แล้วผมก็ทำการบ้านซึ่งค่อนข้างยากก่อน ทำให้ไม่มีเวลาดูเลย ผมต้องขอโทษด้วยนะฮะ"

"ไม่เป็นไรหรอก ฉันรู้ว่าในช่วงปิดภาคฤดูร้อนเธอพบเจอเรื่องมากมาย แต่ก็ยังมีเวลาเหลืออีกหลายสัปดาห์กว่าโรงเรียนจะเปิด เอาเป็นว่าพรุ่งนี้เราค่อยเริ่มการฝึกก็แล้วกัน เธอจะได้ไปอ่านหนังสือที่ฉันให้ มันอาจจะมีประโยชน์ต่อการเขียนเรียงความวิชาการป้องกันตัวจากศาสตร์มืดก็ได้" รีมัสพูด

"ฮะ ขอบคุณมากๆ เลยฮะ จันทร์เจ้า" แฮร์รี่พูดแล้ววิ่งไปที่ประตูแล้วกลับไปยังหอนอน เมื่อเขาไปถึงห้อง เขาก็เปิดหีบใส่ของออกดูเพื่อหาหนังสือที่จันทร์เจ้าได้มอบให้เขา เขาใช้เวลาอ่านหนังสือเล่มนั้นทั้งหมดสามชั่วโมง เมื่ออ่านหน้าสุดท้ายจบ เขาก็ใช้เวลาอีกสองชั่วโมงในการเขียนเรียงความตามหัวข้อที่ได้รับจนเสร็จ เมื่อเขาเขียนประโยคสุดท้ายเสร็จ เขาก็ได้ยินเสียงเคาะประตูรูปสภาพสุตรีอ้วน แฮร์รี่เลื่อนกระดาษไปด้านข้างด้วยความระมัดระวังเพื่อให้หมึกแห้ง เขาเดินออกจากห้องแล้วเดินตรงไปยังประตูเพื่อดูว่าใครมาทำเสียงดังอยู่ข้างนอก

"นั่นใครน่ะ" แฮร์รี่ตะโกนถามจากในห้อง

"แฮร์รี่ เปิดประตูให้ฉันเข้าไปหน่อย" เดรโกพูดอย่างฉุนเฉียว

แฮร์รี่รีบเปิดประตูโดยทันทีแล้วถามว่า

"เดรโก มีเรื่องอะไรเกิดขึ้นอย่างนั้นหรือ แล้วนายไม่เป็นอะไรใช่ไหม"

เดรโกเดินเข้าไป และจ้องมองแฮร์รี่อยู่สักพักหนึ่งก่อนจะปิดประตูอย่างระมัดระวังแล้วเดินเข้าไปประชิดตัวแฮร์รี่

"มีเรื่องอะไรเกิดขึ้น นายไม่เป็นอะไรใช่ไหมอย่างนั้นหรอ" เดรโกพูดอย่างไม่อยากจะเชื่อ "ฉันต่างหากที่ต้องถามนายว่านายไปไหนมา ทำไมฉันไม่เห็นนายตอนที่กินมื้อกลางวัน หรือว่าเจ้ามนุษย์หมาป่าขี้เรื้อนนั่นทำอะไรนาย"

"ฉันอ่านหนังสือเพื่อเขียนเรียงความวิชาการป้องกันตัวจากศาสตร์มืด ส่วนที่ฉันไม่ได้ลงไปกินอาหารกลางวันก็เพราะว่าฉันอ่านหนังสือและเขียนเรียงความจนไม่รู้ว่าเวลาผ่านไปกี่ชั่วโมงแล้ว และที่สำคัญ จันทร์เจ้าไม่ได้ทำอะไรฉันทั้งนั้น แล้วเขาก็เตือนด้วยว่าฉันลืมไปว่าฉันน่ะมีหนังสือที่ช่วยให้เขียนเรียงความเสร็จได้โดยง่ายอยู่ในมือ" แฮร์รี่พูดป็นเชิงแก้ตัว "เมื่อเช้าฉันไปหาเขาเพื่อจะทดสอบพลังที่มีอยู่แต่เขาบอกว่าฉันควรกลับมาอ่านหนังสือให้จบก่อนแล้วพรุ่งนี้ค่อยเริ่มการฝึกฝนกัน เซเวอรัสก็สัญญาไว้แล้วว่าจะช่วยฉันในวันพรุ่งนี้เหมือนกัน"

"พวกเขาทำแบบนั้นไม่ได้หรอก ที่ฉันตามหานายก็เพื่อจะบอกว่าพิธีรำลึกถึงแม่จะมีในวันพรุ่งนี้และสมาชิกในภาคีทุกคนก็ต้องไปที่คฤหาสน์มัลฟอย ฉันอยากจะชวนนายไปด้วย" เดรโกพูด

"นายแน่ใจหรอว่าฉันควรจะไปที่นั่น ฉันคิดว่าพ่อของนายคงจะไม่พอใจถ้าเห็นฉันไปอยู่ที่งานด้วยเหตุผลส่วนตัวบางประการของเขา" แฮร์รี่ถามด้วยความลังเลใจ

"ฉันถามพ่อมาแล้ว พ่อบอกว่าจะชวนนายไปด้วยก็ได้ แล้วนายจะไปไหม" เดรโกถาม

"แน่นอน แล้วฉันจะไป" แฮร์รี่ตอบ

"แล้วนายเขียนเรียงความเสร็จหรือยัง" เดรโกถาม

"เสร็จแล้วล่ะ นายจะยืมหนังสือเล่มนั้นมั้ย มันช่วยในการเขียนเรียงความได้มากเลยล่ะ โดยเฉพาะเรื่องเอลฟ์จักรพรรดิ์และเฟย์ ในหนังสือเขียนอธิบายไว้ค่อนข้างละเอียดเลย แถมยังมีมากกว่าที่มีอยู่ในหนังสือทุกๆ เล่มที่พวกเราหาเจอจากห้องสมุดด้วย" แฮร์รี่พูด

"แน่นอน เรียงความวิชานี้เป็นการบ้านชิ้นเดียวที่ฉันยังไม่ได้ทำ" เดรโกตอบ

"ถ้าอย่างนั้นรออยู่ที่นี่ก่อนนะ ฉันจะไปเอาหนังสือมาให้" แฮร์รี่พูดแล้วรีบวิ่งขึ้นไปบนห้อง และกลับมาภายในเวลาเพียงไม่กี่นาทีพร้อมกับหนังสือเล่มหนาในมือ

"เล่มนี้ล่ะ เอาไปเลย" แฮร์รี่พูดแล้วยื่นหนังสือไปให้เดรโก "ในเมื่อฉันเขียนเรียงความเสร็จแล้ว ฉันก็ขอตัวไปกินข้าวก่อนล่ะ ฉันไม่อยากฟังเสียงบ่นยาวๆ ของ ป๊อปปี้เพราะว่าฉันไม่ได้กินมื้อกลางวัน แล้วเจอกันนะ"

เมื่อทั้งสองคนเดินออกมาจากหอนอนของบ้านกริฟฟินดอร์แล้ว เดรโกก็เดินกลับไปยังห้องชุดของเขา ส่วนแฮร์รี่นั้นก็เดินตรงดิ่งไปยังห้องครัว เมื่อไปถึงห้องครัวแล้ว เขาก็พบเอลฟ์ประจำบ้านอยู่เพียงแค่ตัวเดียว นั่นคือด๊อบบี้

"สวัสดีด๊อบบี้ พอดีว่าฉันไม่ได้ลงไปกินมื้อกลางวันน่ะ นายช่วยหาอะไรให้ฉันกินหน่อยได้ไหม ไม่อย่างนั้นฉันคงโดนป๊อปปี้ฆ่าตายแน่ๆ ถ้าหากฉันไม่กินข้าว"

"ได้ครับ แฮร์รี่ พอตเตอร์ ไปนั่งรอก่อนนะครับ" ด๊อบบี้พูดอย่างกระตือรือร้นแล้วรับคำสั่ง เพียงไม่นาน แฮร์รี่ก็เห็นอาหารจำนวนมากพอที่จะทำให้กระเพาะของเขานั้นเต็ม เมื่อเขาอิ่มแล้ว เขาก็ถามด๊อบบี้ว่า "จะเป็นอะไรไหมถ้าหากฉันนำอาหารพวกนี้ไปกินที่ห้อง ฉันมีอะไรที่ต้องทำอีกมากน่ะ ฉันไม่แน่ใจว่าจะมีเวลาลงมากินมื้อค่ำหรือเปล่า ฉันเลยอยากได้อาหารบางส่วนไปกินน่ะ"

"ได้เลยครับ เอาไปให้มากเท่าที่ต้องการได้เลย" ด๊อบบี้พูด

"ขอบคุณมากๆ เลยนะด๊อบบี้" แฮร์รี่พูดพร้อมกับหยิบอาหารใส่ในตะกร้า "ราตรีสวัสดิ์ ด๊อบบี้"

"ราตรีสวัสดิ์ครับ แฮร์รี่" ด๊อบบี้พูด

แฮร์รี่นำอาหารกลับมาที่ห้อง และตัดสินใจว่าจะฝึกฝนอะไรเล็กๆน้อยๆ ก่อนที่จะนอน เขาตัดสินใจแล้วว่าต้องเป็นเรื่องของปีก เขาฝึกการควบคุมให้ปีกแผ่ขยายออกมาและหดกลับเข้าไปสู่สภาพเดิมเป็นเวลาเกือบหนึ่งชั่วโมง จนกระทั่งเขามั่นใจว่าปีกของเขานั้นทำงานตามคำสั่งทุกอย่าง จากนั้น เขาก็ลองทดสอบดูว่าเขาสามารถควบคุมธาตุอะไรในธรรมชาติได้บ้าง เขาใช้เวลาอยู่เกือบชั่วโมง แต่มันก็ไม่เป็นผล แฮร์รี่เริ่มรู้สึกร้อนและขุ่นเคือง เขาคิดว่าเขาควรจะไปอาบน้ำเย็นๆ เพื่อทำให้ใจเย็นขึ้น เมื่อมีสายลมอ่อนๆ พัดวนไปมาในหอนอน เพราะมันก็ยังดีกว่าไม่มีอะไรเลย ตอนนี้เขาเริ่มรู้สึกเหนื่อยและหิวขึ้นมาแล้ว เขาจึงรีบกินอาหารที่อยู่ในตะกร้า อาบน้ำ และเข้านอน

เช้าวันใหม่ ขณะที่แฮร์รี่กำลังแต่งตัวอยู่นั้น เขาก็ได้ยินเสียงเคาะประตูอีก เขาออกจากห้องและตรงไปยังประตูพร้อมกับพูดว่า

"เดรโก ทำไมต้องเคาะประตูเสียงดังด้วยล่..." แฮร์รี่หน้าแดงเพราะอายทันทีเมื่อรู้ว่าคนที่เคาะประตูนั้นคือลูเซียส "ผมขอโทษฮะ คุณมัลฟอย ผมนึกว่าเดรโกเป็นคนที่มาเคาะประตูอีก"

"ไม่เป็นไร อีกหนึ่งชั่วโมงพิธีก็จะเริ่มแล้ว เธอควรจะไปถึงที่ห้องโถงใหญ่ในอีก 15 นาทีนะ" ลูเซียสพูด

"ขอบคุณฮะที่มาบอก แล้วผมจะลงไปให้ทันเวลาฮะ" แฮร์รี่พูดและยังคงอายอยู่ ลูเซียสพยักหน้ารับแล้วเดินกลับไปยังห้องชุด แฮร์รี่ปิดประตูแล้ววิ่งกลับไปในห้อง เขาหยิบผ้าคลุมสีดำมาใส่ แล้วรีบไปยังห้องโถงใหญ่ทันที เมื่อเดรโกปรากฏตัวขึ้นนั้น แก้มของเขาก็ยังคงเป็นสีแดงอยู่

"เป็นอะไรไปน่ะแฮร์รี่ นายป่วยหรือเปล่า" เดรโกถาม

"เปล่าหรอก ฉันแค่อายตัวเองน่ะ" แฮร์รี่พูดพร้อมกับก้มหน้างุด

"นายไปทำอะไรไว้ล่ะ" เดรโกถาม

"ก็เมื่อเช้าน่ะ... พ่อของนายไปเคาะประตูรูปสุภาพสตรีอ้วน แล้วฉันคิดว่าเป็นนาย ฉันไม่รู้ก็เลยเผลอตะโกนใส่เขาน่ะสิ แต่เขาก็บอกไม่เป็นอะไร" แฮร์รี่อธิบาย เมื่อเดรโกเห็นท่าทางของแฮร์รี่ก็อดที่จะอมยิ้มไม่ได้ เขาตบไหล่เอลฟ์ของเขาเบาๆ เพื่อแสดงความเห็นอกเห็นใจ

"ทุกๆ คนมาพร้อมกันแล้วหรือยัง พวกเราจะใช้กุญแจนำทางเพื่อเดินทางไปยังคฤหาสน์มัลฟอย เพราะคาถาป้องกันผู้ไม่หวังดีและเครือข่ายฟลูได้ทำงานแล้ว" อัลบัสพูด "เอาล่ะ ในเมื่อมากันครบทุกคนแล้ว ก็จัดกลุ่มสามคน ขอให้เดินทางโดยสวัสดิภาพ"

"มานี่เถอะแฮร์รี่" เดรโกพูดก่อนที่จะดึงแฮร์รี่ไปยังจุดที่พ่อของเขายืนอยู่แล้วลูเซียสก็เคาะที่กุญแจนำทางจากนั้นทุกอย่างก็ดูหมุนวนไปรอบๆ แล้วพวกเขาก็ลงมาถึงพื้นห้องที่ใช้จัดงานเต้นรำของคฤหาสน์ แน่นอนว่าแฮร์รี่นั้นสูญเสียการทรงตัว (เขาเกลียดการเดินทางโดยกุญแจนำทางที่สุด) และชนเข้ากับลูเซียส แต่โชคดีที่เดรโกคว้าตัวเขาได้ทันก่อนที่เขาจะล้มลงไปอยู่กับพื้น แฮร์รี่พูดขอโทษเบาๆ ก่อนที่จะอายจนหน้าแดงอีกครั้ง หลังจากนั้น คนอื่นก็ตามมาถึง

พิธีรำลึกถึงนาร์ซิสซาร์นั้นดำเนินไปโดยไม่มีปัญหาหรือมีแขกที่ไม่ได้รับเชิญมาร่วมงานด้วย เมื่อสิ้นพิธีแล้วทั้งหมดก็กลับไปยังฮอกวอตส์ แล้วทานมื้อกลางวันกันที่นั่น เหตุการณ์เมื่อตอนนั้นยังคงติดตาแฮร์รี่ไม่หาย และมันก็ทำให้เด็กหนุ่มรู้สึกเขินอายทุกครั้งที่สบตากับลูเซียส เขายังระงับความเขินอายไม่ได้เสียที ทันทีที่เขาสามารถแยกตัวออกไปได้ เขาก็ออกไปอย่างสุภาพ แฮร์รี่เดินออกไปอย่างรวดเร็ว เขาตรงไปยังห้องต้องประสงค์เพราะเขารู้ว่าจันทร์เจ้าจะต้องไปหาเขาที่นั่นอย่างแน่นอน เขากำลังมองออกไปนอกหน้าต่างซึ่งปรากฏขึ้นเมื่อเขาต้องการจะมองเห็นทิวทัศน์ของทะเลสาบ แล้วมีเสียงเปิดประตูดังขึ้นเบื้องหลังเขา แฮร์รี่ยังคงมองออกไปนอกหน้าต่างแล้วถามว่า

"คุณได้ถามเซเวอรัสเรื่องที่จะไปยังป่าต้องห้ามเพื่อช่วยเรื่องการฝึกของผมหรือยังฮะ"

เมื่อเขาไม่ได้รับคำตอบในทันทีเขาจึงหันหลังกลับไปมองที่ประตู แทนที่จะพบกับจันทร์เจ้า เขากลับพบมัลฟอยสองพ่อลูกแทน อาการเขินอายที่เกิดเป็นประจำก็กลับมาอีกครั้งหนึ่ง แก้มของเขากลายเป็นสีชมพูไปในทันใด

"ขอโทษฮะ ผมคิดว่ารีมัสมาถึงแล้ว"

"พอดีว่าฉันถามรีมัสว่านายไปที่ไหน แล้วเขาก็ให้คำแนะนำฉันมาน่ะ" เดรโกพูด

"นายต้องการอะไร" แฮร์รี่ถาม

"เมื่อคืนนี้ฉันอ่านหนังสือเล่มนั้นจบแล้ว และฉันก็อยากจะไปที่ป่าต้องห้ามเพื่อดูนายฝึกด้วยน่ะ ให้ฉันไปด้วยคนได้ไหม" เขาอธิบาย

"ฉันไม่มีปัญหาอะไรหรอก แต่ต้องถามเซเวอรัสกับจันทร์เจ้าก่อน" แฮร์รี่พูด

"อาเซฟบอกว่าไปได้ เขาพูดว่า 'บางทีเธออาจจะได้เรียนรู้อะไรใหม่ๆ' พ่อก็จะไปด้วยเหมือนกัน เขาก็อยากเห็นว่านายมีพลังประเภทไหนบ้าง" เดรโกพูดแล้วยิ้มเมื่อพ่อของเขามองอย่างจ้องจะกินเลือดกินเนื้อมาที่เขา

"เขาได้บอกนายไหมว่าเขาจะให้ไปเจอเวลาไหน" แฮร์รี่ถาม

"เขาบอกว่าในอีก 20 นาที หรอว่าเธอต้องการจะพลาดในความรู้จำนวนมากที่เขาจะสอนให้" ลูเซียสพูด เป็นคำแรกที่เขาพูดตั้งแต่มาถึง นั่นทำให้แฮร์รี่จ้องมองเขาอย่างกับว่าเขามีหัวงอกมาอีกหัวหนึ่ง เมื่อเขาสังเกตเห็นแฮร์รี่ เขาจึงพูดต่อไปอีกว่า "อย่ามองฉันด้วยท่าทางแบบนั้นสิ นั่นเป็นคำพูดของเซเวอรัส ไม่ใช่ของฉัน"

แฮร์รี่หัวเราะเบาๆ ในลำคอ ก่อนที่จะหลุดเสียงหัวเราะออกมา

"ฮะฮะฮะ ความรู้จำนวนมากที่เขาจะสอนอย่างนั้นหรอ อยากเห็นท่าทางตอนเขาพูดจัง คงจะคล้ายท่าทางของดัมเบิลดอร์แน่ๆ เลย ไปกันเถอะฮะ ผมไม่อยากพลาดในสิ่งที่เขาจะสอน"

แฮร์รี่ เดรโก และลูเซียสเดินไปยังห้องโถงซึ่งเป็นทางเข้าไปในตัวปราสาทและเห็นมูนนี่กับเซเวอรัสยืนรอพวกเขาอยู่

"เธอเป็นคนหาเขาพบใช่ไหม" รีมัสถามเดรโก เดรโกพยักหน้า แล้วทุกคนก็เดินไปยังป่าต้องห้าม

สิบห้านาทีหลังจากที่เดินกัน ในที่สุดพวกเขาก็หยุดเดิน สเนปหยิบไม้กายสิทธิ์ของเขาออกมาและร่ายคาถาเรียกหมาป่าทั้งหมดที่อยู่ในเขตพื้นที่ป่าออกมา เพียงไม่กี่นาที พวกเขาก็ถูกห้อมล้อมโดยฝูงหาป่าจำนวนหนึ่งซึ่งดูท่าทางแล้วไม่ค่อยพอใจนักที่ถูกรบกวน พลังเวทย์ของแฮร์รี่นั้นถูกปล่อยออกมาโดยสัญชาตญาณไปยังฝูงหมาป่าที่ยืนล้อมอยู่ ทำให้เกิดแสงสีฟ้าอ่อนออกมา จากนั้นฝูงหมาป่าก็เริ่มเชื่องและนั่งลงกับพื้น รีมัสต้องการทดสอบดูว่าพลังของแฮร์รี่นั้นจะมีผลต่อเขาหรือไม่ เขาจึงกระโดดพุ่งเข้าใส่แฮร์รี่ แล้วพลังของแฮร์รี่ก็ตรงมายังเขาและเกิดแสงสีฟ้าขึ้นเช่นกัน นั่นทำให้เขาลงไปนั่งอยู่กับพื้นอย่างแรง

แฮร์รี่รีบวิ่งเข้าไปหารีมัสแล้วถามว่า

"คุณเป็นอะไรมากหรือเปล่าฮะ ผมไม่ได้ตั้งใจจริงๆ คุณกระโจนเข้ามาหาผมแล้ว...แล้ว...มันก็เกิดขึ้น" แฮร์รี่พูดด้วยความตื่นตระหนก เขากลัวว่าพลังของเขานั้นจะส่งผลอะไรที่ไม่ดีต่อรีมัส แล้วเขาก็ไม่สามารถอธิบายได้ว่ามันเกิดขึ้นได้อย่างไร
"ฉันไม่เป็นอะไรหรอกแฮร์รี่ แค่แปลกใจนิดหน่อยน่ะ" รีมัสพูดด้วยความมึนงงเล็กน้อย

"ฮะ???" นั่นเป็นทั้งหมดที่แฮร์รี่พูดออกมา ทำให้เซเวอรัสและเดรโกต่างก็กลอกตาไปมาเพราะความซื่อของแฮร์รี่

"เมื่อพลังของเธอมาห้อมล้อมตัวฉันไว้มันทำให้ฉันรู้สึกเหมือนว่าถูกปลอบ ทำให้รู้สึกผ่อนคลาย รู้สึกดีอย่างบอกไม่ถูก เหมือนมีความสุขอย่างมาก" รีมัสพูด "พลังของเธอไม่ได้มีผลต่อพวกหมาป่าแต่เพียงอย่างเดียว แต่ก็มีผลต่อฉันด้วย"

"จะเป็นไปได้ไหมว่า ถ้าใครคนหนึ่งจะเข้ามาทำร้ายเขา ก็จะโดนควบคุมไปด้วย แม่จะไม่ใช่สัตว์ร้ายก็ตาม" เดรโกพูด

"นั่นสิ อาจจะใช่อย่างที่เดรโกพูดก็ได้นะ" ลูเซียสพูด

"ถ้าหากสรุปได้แล้วว่าเป็นเพราะอะไร ผมว่าเรากลับเข้าไปในฮอกวอตส์ตอนนี้เลยดีกว่าไหมฮะ เพราะมันคงสะดวกสบายกว่าที่นี่" แฮร์รี่พูด ทุกคนต่างก็เห็นด้วยแล้วก็เดินกลับไปยังฮอกวอตส์ เมื่อเดินมาได้ระยะหนึ่ง พวกเขาต่างก็สังเกตเหนว่าฝูงหมาป่านั้นยังคงไม่เลิกเดินตามพวกเขา แฮร์รี่เดินอย่างระมัดระวังไปยังหมาป่าตัวที่อยู่ใกล้กับเขามากที่สุดแล้วยื่นมือออกไปเพื่อจะลูบหัวของหมาป่าตัวนั้น เขาเกือบจะดึงมือกลับมาเมื่อหมาป่าขยับตัวและดันหัวของมันเข้าหามือของแฮร์รี่

"ว้าว ดูนั่นสิ ท่าทางแฮร์รี่จะได้เพื่อนใหม่แล้วล่ะ" เดรโกพูดแล้วยิ้มให้แฮร์รี่

"เงียบน่า เดรโก" แฮร์รี่พูดแล้วลูบหัวหมาป่าตัวนั้นต่อ เขาแทบจะหัวเราะ เมื่อเดรโกเดินเข้ามาหาเขาแล้วหมาป่าครางขู่ทำให้เขาต้องเดินถอยกลับไป แฮร์รี่ลูบหัวของหมาป่าอีกครั้งแล้วเดินกลับไปหาทั้ง 4 คน ฝูงหมาป่าหอน แล้ววิ่งกลับเข้าไปในป่า จากนั้นพวกเขาก็เดินกลับมาถึงตัวปราสาทแล้วต่างก็แยกย้ายกันไปอาบน้ำ และเปลี่ยนชุดก่อนเวลาทานมื้อเย็น

แฮร์รี่รีบกลับลงมายังห้องโถง เขาอยากไปถึงก่อนทุกคน แต่อัลบัสและมิเนอร์วาก็รออยู่ก่อนแล้ว จากนั้น ป๊อปปี้ก็มา เธอยิ้มทักแฮร์รี่ จากนั้นเดรโกกับลูเซียสก็มา ตามมาด้วยเซเวอรัส และรีมัสเป็นคนสุดท้าย แฮร์รี่แทบจะกระโดดไปนั่งที่เก้าอี้ของเขาในทันทีเพราะความหิว เมื่ออาหารปรากฏขึ้น เขาก็ตักอาหารใส่จานของเขาทันที หลังจากที่กินอยู่10นาที เขาก็หยุดกินและสังเกตได้ถึงสายตาหลายคู่ที่จ้องเขาอยู่ เขากินมากกว่าจำนวนที่ทุกๆ คนกินถึง 2 เท่า เมื่อเขากินอิ่ม เขาเลื่อนจานออกห่างจากตัว เขาขอตัวกลับแล้วเดินออกไปก่อนที่ทุกคนจะได้พูดอะไร

หลังจากที่เขามาถึงหอนอนได้ไม่นาน ก็มีเสียงเคาะประตูทางเข้าดังขึ้น เขาเดินอย่างอ่อนเพลียลงมาจากบันไดแล้วตรงไปเปิดประตู เดรโกไม่ได้พูดอะไรแต่เดินเข้าไปในหอนอนบ้านกริฟฟินดอร์ทันที เมื่อเขาเห็นท่าทางอ่อนเพลียของแฮร์รี่ เขาก็พาแฮร์รี่กลับไปยังห้องนอน เขาอยู่ต่อเพื่อให้มั่นใจว่าแฮร์รี่นั้นเปลี่ยนมาใส่ชุดนอน แล้วผลักแฮร์รี่ลงนอนบนเตียง เพียงไม่กี่นาที แฮร์รี่ก็หลับไป เขาก้มตัวลงแล้วจูบหน้าผากขอแฮร์รี่ แต่เมื่อเขาจะจากไป เขาก็รู้ว่าเขาไปไม่ได้ มือของแฮร์รี่กำผมและเสื้อคลุมของเขาไว้แน่นเหมือนไม่ต้องการให้เขาจากไป เขาไม่รู้จะทำอย่างไรจึงนอนลงข้างๆ เอลฟ์ทันที ศีรษะของแฮร์รี่นั้นเปลี่ยนจากหมอนมาอยู่ที่ไหล่ของเขานอกจากนี้แขนและขาของแฮร์รี่ก็พาดอยู่บนตัวเขาเหมือนว่าเขาเป็นหมอนข้าง เดรโกยิ้มเมื่อเห็นใบหน้ายามหลับของเอลฟ์ตัวน้อยๆ ของเขา หลังจากนั้นไม่นานเขาก็หลับไป